KARGA: EDEBİ GÜZERGÂH

En iyi mücadele yolu yazmaktır. Durmadan, pes etmeden yazmaktır. Bunu bilenler zaten kimsenin okumayacağı yazılar yazarlar. Çoğundan kimsenin haberi bile olmaz. Mesela ben kendimi bildim bileli şiir yazarım. Çok nadiren, dönem dönem, çok yakınımda olan insanlara bir kaç dize okurum. İlk anda yazılmış, taze bir şiiri, ilk dinleyen olarak seçtiğiniz arkadaşınız ne kadar şanslıdır bilemezsiniz. Bence bu değerli bir hediye sayılmalı. Mahremin size açılan bölümü olduğundan dolayı.

İşte ben bu şiirlerimden birini, bir arkadaşıma yıllar önce okurken, bana aniden; “çok güzel, güzel yazıyorsun da, ilerde yayınlatacakmısın, bir yerlere gönderiyormusun” diye sordu. “Yok ben göndermiyorum, gönderemeye de gerek yok zaten” demiştim. Şaşırmış gözlerle bana baktı ve “iyi de madem yayınlanmayacak, peki neden yazıyorsun o zaman” demişti. Doğru ya neden yazıyordum değil mi?

Ona fazla duraksamadan neden yazdığımı söyledim; “günün birinde bir çocuğum olsun, kitaplarımı, eski yazdıklarımı kurcalarken, bakın babam neler yazmış desin. Eğer saklarsa, torunum da şaşkınlıkla okusun...dedem nasıl aşık olmuş desin. Beni hiç görmese de yazdıklarımdan beni bilsin, bana yeter” dedim.

Daha yirmili yaşlardayım, çok açık ki bu sözlerimi planlamamıştım bile. Ağzımdan öylesine bir anda, pervaasızca dökülmüştü... Evet artık ben de biliyordum neden yazdığımı, neden yazarak var olduğumu ve yazarak geleceğe büyük ve kalıcı bir çapa atmak istediğimi. Bu çapayı şimdi öylesine hızlı ve güçlü bir şekilde bulunduğum noktadan ileri atmak istiyorum ki, gün gelip benim ilerlememe izin vermediğinde bu nankör çapa, dönüp huzur içerisinde geçmişime bakabileyim diye...

Gökhan KURTARAN